Debaty sejmoweXX Kadencja

Interpelacja w sprawie realizacji ustawy o biokomponentach stosowanych w paliwach ciekłych i biopaliwach ciekłych

   Szanowny Panie Premierze! Sejm RP 2 października 2003 r. uchwalił ustawę o biokomponentach stosowanych w paliwach ciekłych i biopaliwach ciekłych (Dz.U. Nr 199, poz. 1934). Już dzisiaj wiemy, że brak rozporządzeń wykonawczych, do wydania których zobowiązane zostały resorty wymienione w ustawie, oraz polityka PKN ORLEN i innych podmiotów działających na rynku paliw ropopochodnych zamiast wzrostu zużycia biokomponentów i biopaliw w porównaniu do lat poprzednich spowodują znaczący spadek zużycia bioetanolu na cele paliwowe w 2004 r. W kraju do chwili obecnej nie ma agrorafinerii przetwarzających rzepak na paliwo do silników wysokoprężnych. Zmarnowany został kolejny rok, nie wykorzystano krajowych możliwości surowcowych oraz odwleka się przygotowanie Polski do wdrożenia celów określonych Dyrektywą 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych. Sytuacja na światowym rynku ropy naftowej potwierdza, jak ważne były prace nad ustawą, której realizacja zwiększyłaby bezpieczeństwo paliwowe (energetyczne) kraju. Należy ubolewać, że pomimo znacznego opóźnienia w jej uchwaleniu nie podjęto żadnych działań do poprawy tego bezpieczeństwa, że wręcz blokowane jest wdrożenie przepisów tej ustawy i wszystko wskazuje, że blokującym jest resort odpowiedzialny za gospodarkę energetyczną kraju. Prace sejmowej Komisji Śledczej ds. PKN Orlen powoli odsłaniają przyczyny występowania powszechnie znanych problemów w trakcie prac nad ustawą o biokomponentach oraz pozwalają na wskazanie zainteresowanych w utrzymaniu mętnej atmosfery wokół rynku paliw ciekłych. Ta ustawa była niewygodna, ponieważ porządkowała ten rynek, jak też, co najważniejsze, wprowadzała szczególny nadzór nad ilością i jakością paliw ciekłych wprowadzanych do obrotu oraz nad sposobem i zasadami stosowania ulg w podatku akcyzowym od paliw ciekłych.    Panie Premierze,    1. Dlaczego minister gospodarki i pracy do chwili obecnej nie wydał rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla estrów metylowych i etylowych? Wielokrotne monity składane w Ministerstwie Gospodarki i Pracy przez zainteresowane podmioty nie przyniosły żadnych efektów. Kto oraz kiedy poniesie odpowiedzialność za skutki tych opóźnień?    2. Dlaczego minister rolnictwa i rozwoju wsi dopiero przed miesiącem powołał Komisję Konsultacyjną ds. biopaliw Ciekłych?    3. Czy Polska wywiązała się z nałożonego na kraje członkowskie UE obowiązku przedstawienia Komisji Europejskiej do dnia 1 lipca 2004 r. raportu o podjętych działaniach w celu promowania biopaliw i który resort jest odpowiedzialny za te działania?    4. Dyrektywa Rady 2003/96/WE z 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów prawnych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej przyznaje możliwość państwom członkowskim wprowadzenia pod kontrolą fiskalną całkowitego lub częściowego zwolnienia lub obniżki stawki podatku akcyzowego między innymi dla biokomponentów stosowanych w transporcie. Jakie działania w tym zakresie podjął rząd i który resort je koordynuje?    5. PKN Orlen w sierpniu przekazał ministrowi finansów projekt sześcioletniego programu promocji biopaliw. Podstawą programu są Dyrektywa Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej i Dyrektywa 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych. Własny program opracowała również Krajowa Izba Biopaliw. Jaki jest los tych programów - czy minister finansów odpowiedzialny za kreowanie polityki podatkowej wykorzystał (oraz w jakim stopniu) przekazane mu programy? Czy rząd przewiduje wspieranie produkcji biopaliw poprzez zastosowanie gwarantowanych prawem UE wieloletnich ulg w podatku akcyzowym?    6. W jaki sposób rząd oraz poszczególne resorty wywiązują się z realizacji zadań określonych w Strategii rozwoju energetyki odnawialnej z 5 września 2000 r.? Czy prawdziwa jest pogłoska o sporach kompetencyjnych pomiędzy resortami odpowiedzialnymi za realizację tej strategii powodujących wrażenie chaosu i brak postępu w realizacji tych zadań?    7. Czy istnieje polska polityka energetyczna, w tym polityka paliwowa, i który minister jest odpowiedzialny za jej realizację?    8. Czy prawdą jest, że PKN Orlen stosuje naciski na rząd i resort finansów w zakresie ustalenia preferencyjnych stawek podatku akcyzowego od paliw ciekłych z dodatkiem biokomponentów zgodnych z interesami branży petrochemicznej, ale sprzecznych z interesami podatników oraz ochroną środowiska (chodzi o ulgę w podatku akcyzowym za stosowanie 2% dodatku biokomponentów zamiast dotychczasowego dodatku w wysokości 4,5% oraz zmuszenie producentów bioetanolu do popierania tego pomysłu)?    9. Jak to jest możliwe, że PKN Orlen wykorzystuje swoją pozycję rynkową, ignorując ustawę, wywiera nieuprawniony nacisk na rząd, ministra finansów oraz producentów bioetanolu poprzez bezkarne wprowadzanie na rynek benzyny z dodatkiem silnej trucizny, jaką jest eter metylowy, zamiast preferowanego na całym świecie eteru etylowego? Czy minister środowiska może nakładać kary z tytułu zanieczyszczania środowiska, podobnie jak jego odpowiednicy w krajach UE, a jeżeli tak, to dlaczego nie obciąża truciciela wysokimi karami za to zanieczyszczanie?    10. Jaki jest cel publicznych wystąpień ministra rolnictwa i rozwoju wsi informujących o zamiarze podjęcia prac i zgłoszenia dwóch projektów dla bioetanolu oraz dla estrów rzepakowych? W UE problem ten jest regulowany przez jedną dyrektywę. Czy nie jest to kolejne pozorne działanie (mówienie niezgodnie z prawdą o braku stosownych regulacji krajowych) zmierzające do odwleczenia w czasie zapisów ustawy o biokomponentach - w dużym stopniu zbieżnej z Dyrektywą 2003/30/WE w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych?    Z poważaniem    Poseł Marek Sawicki    Warszawa, dnia 15 grudnia 2004 r.