Debaty sejmoweXX Kadencja

Interpelacja w sprawie braku precyzyjności urządzenia pomiarowego, jakim jest taksometr elektroniczny, oraz okresu ważności świadectwa legalizacji taksometru

   Wielokrotna modyfikacja ustaw dotyczących wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, brak ustawy, która konstrukcyjnie zmieniłaby to urządzenie pomiarowe, spowodowały, iż Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, jest kolejnym, który dyskryminuje jego użytkowników. Taksometr jako urządzenie pomiarowe powinien służyć do precyzyjnego obliczania należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Wszystkie obecnie stosowane urządzenia pomiarowe są precyzyjne oprócz taksometru elektronicznego. Jednym z powodów braku jego precyzyjności jest stosowanie od wielu lat ˝stałej taryf c˝ oznaczonej w § 2 pkt 5. Ten czynnik powoduje, że przedsiębiorca nie może zaprogramować w taksometrze ceny za 1 km, którą wyliczył na podstawie kalkulacji, gdyż ˝stała taryf c˝ musi być liczbą całkowitą i dzielić odcinek 1000 m na precyzyjnie równe części. Cena za 1 km musi z kolei być podzielna przez stałą taryf c, by w rezultacie ilości otrzymanych części ceny były precyzyjnie równe - § 19. 2. pkt 4. Przy tak skomplikowanym urządzeniu przedsiębiorca używający taksometru elektronicznego jako urządzenia pomiarowego nie ma możliwości sprzedaży swoich usług po cenach np. 1,01; 1,02; 1,03; 1,04 itd. zł za jeden kilometr. Zatem, by przedsiębiorca mógł rozpocząć sprzedaż swoich usług, musi w pierwszej kolejności dostosować się do nakazu Urzędu Miar, który zaproponuje przedsiębiorcy cenę za jeden kilometr wynajęcia taksówki, po zastosowaniu której taksówkarz dopiero otrzyma świadectwo legalizacji taksometru. Czy nie jest to dyskryminacja przedsiębiorcy, któremu odbiera się prawo do sprzedawania usług po cenach poprzedzonych kalkulacją i samodzielną decyzją? Dlatego też MGPiPS w Rozporządzeniu z 16 czerwca 2003 r. w § 2 pkt 1 używa zwrotu ˝...według ustalonych taryf...˝, ponieważ MGPiPS zdaje sobie sprawę, że to nie przedsiębiorca ma prawo ustalić taryfy.    Taksometr elektroniczny, w wyniku stosowania ˝stałej taryf c˝, oblicza należność za długość drogi przebytej przez taksówkę w sposób nieprecyzyjny. Jeżeli np. stała taryf c ustalona zostanie jako 4, to oznaczać to będzie, że jednostka taryfowa zmieni się po 250 metrach. W tym przypadku, jeżeli taksówkarz przejedzie z pasażerem odcinek 1249 m, to otrzyma należność tylko za 1000 m. § 19.2. pkt 2 wyjaśnia dokładnie tę zależność. Taksometr powoduje, że przykładowy odcinek drogi o długości 249 m jest pokonywany bez uiszczania przez pasażera należności, pomimo ponoszonych na nim kosztów przez użytkowników taksometru - np. zużycie paliw.    Czy nie uważa Pan minister, iż brak precyzyjności urządzenia pomiarowego, którym jest taksometr elektroniczny, dyskryminuje użytkownika taksometru, ponieważ uniemożliwia mu pobranie od pasażera należności za faktycznie przejechany odcinek drogi?    Obowiązujące Rozporządzenie Ministra GPiPS z 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, reguluje okres ważności świadectwa legalizacji taksometru, który wynosi 25 miesięcy. W tym okresie taksówkarz nie może podwyższyć ceny ˝za jeden kilometr˝ choćby o jeden grosz, ponieważ utraci ważność świadectwa legalizacji ponownej taksometru. Czy nie jest to dyskryminacja użytkowników taksometru w porównaniu z np. sprzedawcami paliw, którzy przy każdej nowej dostawie paliw zmieniają ceny, nie tracąc ważności świadectw legalizacji swych urządzeń pomiarowych?    Z poważaniem    Poseł Waldy Dzikowski    Warszawa, dnia 17 września 2003 r.