Debaty sejmoweXX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie realizacji ustawy z dnia 13 lipca 2000 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, na przykładzie zamierzeń inwestycyjnych w gminie Będzin

   Szanowny Panie Marszałku! W związku z otrzymaniem interpelacji posła pana Grzegorza Dolniaka (SPS-0202-794/02) w sprawie realizacji ustawy z dnia 13 lipca 2000 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (DzU 2001 r. nr 14, poz. 124), na przykładzie zamierzeń inwestycyjnych w gminie Będzin, poniżej wyjaśniam.    Przepisy ww. ustawy odnoszą się do pojęcia: obiekt handlowy i określają graniczne wartości jego powierzchni sprzedażowej, jako kryterium zastosowania przepisów ustawy. Należy przez to rozumieć, że obiekt handlowy może składać się z zespołu budynków związanych ze sobą funkcjonalnie i technicznie, obszarem nieruchomości gruntowej oraz osobą inwestora i w takim przypadku należy traktować go jako jedno zamierzenie budowlane (obiekt handlowy).    Jeżeli więc zespół budynków stanowi zgodnie ze swoim przeznaczeniem jeden obiekt budowlany, należy przyjąć do analizy powierzchnię sprzedażową całego obiektu po wybudowaniu wszystkich budynków, gdyż ostatecznie stanowiły one będą w całości jeden obiekt handlowy, do którego to pojęcia odnosi się wspomniana ustawa. Jeżeli powierzchnia sprzedażowa tak rozumianego obiektu przekroczy odpowiednio 1000 i 2000 m2, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 13 lipca 2000 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (DzU 2001 r. nr 14, poz. 124), a więc w przypadku gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ustalono przeznaczenia danego terenu konkretnie pod ten szczególny rodzaj obiektów handlowych, gmina zobowiązana jest do przeprowadzenia analizy możliwości takiej lokalizacji na podstawie prognozy, o której mowa w art. 1 pkt 1b ww. ustawy.    Jeżeli jednak przedmiotowe obiekty stanowią jednostki samodzielne pod względem technicznym i funkcjonalnym, położone są na różnych działkach, stanowiących odrębną własność gruntową, należy zdaniem urzędu traktować je jako odrębne obiekty handlowe, których wielkość jednostkowej powierzchni sprzedażowej decydować będzie o zastosowaniu przepisów ustawy.    Odnosząc się do pytania o podjęciu ewentualnych działań w celu wyeliminowania wypadków omijania obligatoryjnej procedury lokalizacji przedmiotowych obiektów, informuję, że generalną zasadą obowiązującą w planowaniu przestrzennym, a wynikającą z konstrukcji przepisów je regulujących, jest samodzielność gmin w podejmowaniu decyzji w zakresie gospodarki przestrzennej na swoim terenie. Oznacza to, iż organy gminy w granicach prawa, w zależności od własnych potrzeb i lokalnych uwarunkowań, same ustalają zasady przeznaczenia i zagospodarowania terenu. Wprowadzone ustawą z dnia 13 lipca 2000 r. regulacje przepisów odnoszących się do wielkopowierzchniowych obiektów handlowych miały na celu zwrócenie władzom samorządowym gmin uwagi na mogące mieć znaczenie dla całego systemu społeczno-gospodarczego konsekwencje lokalizacji tych obiektów oraz zobligowanie właściwych organów do podjęcia konkretnej procedury pozwalającej na dokonanie prawidłowej analizy przed lokalizacją wielkopowierzchniowych obiektów handlowych.    Zgodnie jednak z przyjętą doktryną przepisy te nie mogą pozbawić gminy możliwości decydowania o własnych potrzebach, a w konsekwencji zastępować organy gminy w realizacji zadań własnych, jakim jest m.in. ustalenie przeznaczenia terenu. Należy przy tym jednak pamiętać, że zadanie to stanowi zarówno przywilej organów gminy, jak i potwierdzenie przyjętej odpowiedzialności za dokonane w tym zakresie rozstrzygnięcia.    Z wyrazami szacunku    Podsekretarz stanu    Marek Bryx    Warszawa, dnia 25 marca 2002 r.