Debaty sejmoweXX Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie zapobiegania degradacji dróg w woj. nowosądeckim

   W odpowiedzi na przesłaną przy piśmie z dnia 29 maja 1998 r., nr SPS-020643/98, interpelację pani poseł na Sejm RP Małgorzaty Okońskiej-Zaremby z dnia 15 maja 1998 r. w sprawie stanu dróg publicznych w woj. nowosądeckim uprzejmie informuję, że resort transportu i gospodarki morskiej podziela opinię o konieczności odczuwalnej poprawy przejazdu i bezpieczeństwa ruchu na drogach krajowych i wojewódzkich w województwie nowosądeckim, tak jak i w pozostałych województwach.    Jednocześnie pragnę wyjaśnić, że obecnie sprawę sposobu podziału na województwa środków finansowych przeznaczonych na drogi publiczne w 1998 r. reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 listopada 1997 r. (DzU nr 151, poz. 998). Rozporządzenie to ustala podział procentowy środków finansowych na usuwanie skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997 r. oraz na modernizację, utrzymanie, ochronę dróg, zarządzanie drogami oraz budowę dróg krajowych i wojewódzkich, a także na zakupy gotowych dóbr inwestycyjnych. Wymienione rozporządzenie podaje również algorytmy dla podziału nakładów na województwa, uzgodnione z Konwentem Wojewodów.    Natomiast w ustawie budżetowej nie przewidziano w 1998 r. w Dziale 50: Transport rezerwy finansowej dla jednostek zarządzających drogami krajowymi. Ponadto zgodnie z ustawą o drogach publicznych środki budżetowe na drogi wojewódzkie znajdują się w wyłącznej gestii wojewodów, a resort transportu i gospodarki morskiej nie dysponuje żadnymi rezerwami na ten cel.    Niewątpliwie najważniejszą obecnie sprawą jest zapewnienie niezbędnych nakładów na realizację zamierzonych zadań. W związku z tym pragnę podkreślić, że zaspokojenie najniezbędniejszych potrzeb drogownictwa wymaga dużego wysiłku finansowego ze strony budżetu państwa. Natomiast w ostatnich latach największym problemem i zagrożeniem dla rozwoju drogownictwa było jego niedoinwestowanie. Stan dróg w Polsce ulegał w tym okresie stałemu pogorszeniu, a wynikało to z dynamicznego rozwoju transportu drogowego i wzrostu ruchu wywołującego potrzeby modernizacyjne i remontowe na sieci drogowej, na realizację których brakowało niestety środków finansowych w budżecie państwa. Narastające trudności pogłębiły się jeszcze bardziej z powodu masowego wystąpienia na drogach kolein w wyniku letnich upałów w latach 1994-1995 oraz ciężkich przełomów w okresie zimy 1995/1996. Ponadto nikt nie mógł przewidzieć katastrofalnych skutków i rozmiarów letniej powodzi w ub. r. Na obszarze kraju zostało uszkodzonych wiele dróg i mostów, które muszą być odbudowane w pierwszej kolejności. Likwidacja tych szkód wymaga w ciągu najbliższych lat ponoszenia znacznych wydatków w ramach już tak bardzo ograniczonych nakładów na drogi krajowe.    Opisana sytuacja nie pozwala na szybkie rozwiązywanie narastających problemów drogownictwa, a działania administracji drogowej z konieczności ograniczone są wielkością otrzymywanych na ten cel nakładów. Nie można przy tym pominąć faktu, że w skali kraju tylko przy drogach głównych jest około 120 miejscowości, gdzie z uwagi na wielkość natężenia ruchu i zagrożenie jego bezpieczeństwa powinny być już wybudowane obwodnice, a nie pozwolił na to do tej pory brak środków inwestycyjnych. Poza wymienionym problemem obwodnic, wymagają modernizacji całe ciągi dróg, na których następuje przekroczenie progu przepustowości, bądź przekroczenie nośności nawierzchni z powodu nadmiernego obciążenia ich ciężkim taborem samochodowym. Oczekują również na modernizację dojazdy do granicznych przejść drogowych.    Nie mniej ważnym problemem jest utrzymanie dróg. Według stale prowadzonych od 1992 r. systemowych pomiarów stanu nawierzchni na zamiejskiej sieci dróg krajowych (stanowiącej ok. 12% całej sieci dróg publicznych), ich wyniki na początku br. przedstawiały się następująco: 30% dróg w stanie złym, 46% dróg w stanie niezadowalającym, 24% dróg w stanie zadowalającym i dobrym. Natomiast ogólny stan obiektów mostowych oceniony został na 2,7 w skali ocen 0 do 5.    Przy obecnym poziomie finansowania drogownictwa zarządy dróg nie są w stanie w pełni realizować ciążących na nich obowiązków w zakresie budowy, modernizacji, utrzymania i ochrony dróg, wynikających z postanowień ustawy o drogach publicznych. Chociaż ustawa ta określa źródła finansowania dla poszczególnych kategorii dróg, to jednak nie zapewnia niezbędnych środków finansowania.    W resorcie transportu i gospodarki morskiej prowadzone są systemowe badania stanu nawierzchni, wielkości i uciążliwości ruchu, pozwalające na ustalenie hierarchii potrzeb na sieci drogowej w skali kraju, z uwzględnieniem specyfiki poszczególnych województw. Niestety, większość z nich nie może być realizowana z powodu braku środków finansowych. Przy czym nie jest możliwe zwiększenie nakładów dla wybranych województw kosztem pozostałych. Ponadto wszystkie środki finansowe na drogi krajowe w br. zostały już rozdysponowane.    W uzupełnieniu pragnę również nadmienić, że ostatnio pojawiły się realne przesłanki wskazujące na możliwość stopniowej poprawy finansowania dróg publicznych w związku z uchwaleniem przez Sejm RP ustawy o finansowaniu dróg publicznych. W miarę wzrostu nakładów na drogi krajowe będą mogły być wówczas wprowadzane sukcesywnie do planu nowe zadania, gdzie występuje największe obciążenie ruchem i zagrożenie jego bezpieczeństwa, oraz spełniające warunki w zakresie wymaganej efektywności ekonomicznej. Natomiast ustalanie teraz terminów ich realizacji, bez zabezpieczenia finansowego, byłoby w istniejącej sytuacji bez pokrycia. W związku z tym do czasu powstania warunków umożliwiających ich realizację administracja drogowa dołoży starań, aby zapewnić odpowiednie warunki przejazdu i bezpieczeństwa ruchu na drogach poprzez doraźne remonty, w ramach niewielkich środków budżetowych na bieżące utrzymanie.    Minister    Eugeniusz Morawski    Warszawa, dnia 17 czerwca 1998 r.